احساس د انسان په وجود کې ډېر نازک او پېچلی ځواک دی

انسانان په بنسټیز ډول احساساتي مخلوقات دي چې اکثره پریکړې او چلند یې د احساساتو په بنیاد وي.

خوښي، غم، مینه، کرکه، وېره، هیله، لیوالتیا، حسد – دا ټول یواځې کلیمې نه دي، بلکې د یوې داخلي نړۍ څرګندونې دي.

ټولنیز ارزښتونه، دودونه او تمې یو چوکاټ دی چې هر فرد باید پکې ځان ځای په ځای کړي.

که د چا احساسات ددې چوکاټ سره سم نه وي، نو هغه کس د ټولنیز فشار قرباني کیږي.

ټولنیزې ګډوډئ نه یواځې بهرنۍ ستونزې رامینځته کوي بلکې د زړه او ذهن داخلي نړۍ هم زهرجنه کوي.

ټولنیزې شخړې نه یوازې په انفرادي ژوند اغیزه کوي، بلکې په اړیکو کې درزونه رامینځته کوي، د کورنۍ سیسټم کمزوری کوي، او یوه بې معنی ټولنه رامینځته کوي. کله چې یو څوک د نورو احساساتو له پامه غورځول زده کوي، نو ورو ورو خپل انساني ارزښت له لاسه ورکوي.

موږ داسې ټولنې ته اړتیا لرو چې احساسات د قوت په توګه وګڼي، نه د کمزورۍ په توګه.

چیرې چې د احساساتو څرګندونه باید د شرم په سترګه ونه کتل شي، بلکې د رحم په سترګه ورته وکتل شي.

یواځې داسې ټولنه په ریښتیا سره روغ، منسجم او انساني کېدی شي.

خپلو احساساتو ته غوږ ونیسئ، هغه درک کړئ، او پریږدئ چې ژوندي پاتې شي. شاید په دې کې هغه سوله وي چې موږ یې له ډېرې مودې راهیسې په لټه کې یو.

هغه څه چې اړین دي دا دي چې موږ احساساتو ته د ژوند کولو اجازه ورکړو.

نو دا احساساتي حقیقت کمزوری نه ګڼل کیږي، بلکې د انساني وقار یوه برخه ګڼل کیږي.

موږ باید زده کړو چې هر سړی په خپله احساساتي نړۍ کې مسافر دی، او موږ باید په دې سفر کې ملګري ووسو، نه قاضیان.